Twoja kobieta często płacze? Choć wydaje się to dość dziwaczne, być może jej płacz jest nie tylko efektem emocjonalnego stresu, ale ma na celu umocnienie waszego związku? Psychologia ewolucyjna, szukając biologicznych oraz ewolucyjnych podstaw naszych współczesnych zachować, zwróciła ostatnio uwagę na to, że płacz może mieć na celu przybliżenie do siebie partnerów i wpłynięcie na to, by związek dwóch osób stał się silniejszy. W jaki sposób?

Problematyką płaczu i jego wpływu na zachowanie innych oraz roli, jaką płacz odgrywa w naszym życiu, zajął się dr Oren Hasson z Tel Avivu. Zanalizował on kilka rodzajów płaczu, który jest charakterystyczny dla gatunku ludzkiego – płacz ze śmiechu, ze smutku (emocje negatywne, stres), czy płacz w wyniku straty (żałoba). Według badacza, płacz służy wywołaniu współczucia i litości u napastników (czyli w obecnych czasach osób, które stoją do nas w opozycji) bądź też, płacz może być używany do wywołania uczucia sympatii i chęci niesienia pomocy u naszych bliskich. Płacz ma pokazywać naszym bliskim, że potrzebujemy ich wsparcia i pomocy, ma być zachętą do tego, by druga osoba nas pocieszyła (co najczęściej odbywa się poprzez kontakt fizyczny – pogłaskanie, przytulenie). Z tego zaś wynika prosta dedukcja, że płacz może mieć pozytywny wpływ na umacnianie związku.

Dr Hasson dodaje oczywiście, że efektywność metody budowania bliskości w związku za pomocą płaczu jest zależny od tego, komu się w ramię wypłakujemy. Nasz partner może być bowiem niewrażliwy na nasze łzy (co również może być znaczące dla naszej relacji). W niektórych środowiskach kulturowo wdrukowane mamy też ukrywanie emocji – dlatego płakanie przed szefem nie spowoduje tego, że nasze relacje będę bliższe. Mimo tego, Hasson uważa, że płacz może być korzystny dla budowania bliskości w związku i zachęca do tego, by akceptować nawzajem swoje łzy i reagować na to, że nasz partner (bądź partnerka) płacze.

A wy? Jak często wypłakujecie się partnerom? Czy macie poczucie, że to was zbliża, czy raczej oddala?

Popularity: 3% [?]

Źródło tekstu: www.sciencedaily.com/releases/2009/08/090824141045.htm